anar

Occitan

Etimologia

Probablament del latin anditare.

Prononciacion

[a'na]

Sillabas

a | nar (2)

Vèrb

anar

1. Se desplaçar d'un punt a un autre, dins una direccion determinada.

Reviradas

aragonés: afrikaans: gaan (af) alemand: gehen (de) anglés: to go (en) basc: catalan: anar (ca) chèc: danés: espanhòl: ir (es) esperanto: finlandés: francés: aller (fr) indi:

indonesian: irlandés: italian: andare (it) neerlandés: gaan (nl) norvegian: ongrés: polonés: portugués: romanés: sicilian: jiri (scn), annari (scn) suedés: turc: ucraïnian:

Conjugason (lengadocian)

Formas impersonalas
Infinitiu		anar
Gerondiu		anant
Participi passat		anat/anada
Formas personalas
nombre		singular			plural
persona		primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
Indicatiu		ieu	tu	el / ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles / elas
Present		vau	vas	va/vai	anam	anatz	van
Imperfait		anavi	anavas	anava	anàvem	anàvetz	anavan
Preterit		anèri	anères	anèt	anèrem	anèretz	anèron
Futur		anarai/anirai	anaràs/aniràs	anarà/anirà	anarem/anirem	anaretz/aniretz	anaràn/aniràn
Condicional		anariái/aniriái	anariás/aniriás	anariá/anariá	anariam/aniriam	anariatz/aniriatz	anarián/anirián
Subjonctiu		ieu	tu	el / ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles / elas
Present		ane	anes	ane	anem	anetz	anen
imperfait		anèssi	anèsses	anès/anèsse	anèssem	anèssetz	anèsson
Imperatiu		-	tu	-	nosautres nosautras	vosautres vosautras	-
Present			vai		anem	anatz