ben

Occitan

Etimologia

Del latin bĕnĕ.

Prononciacion

['be]

Advèrbi

ben

1. Quicòm de corrècte, fach d'un biais satisfasent.

Variantas dialectalas

• plan

Reviradas

anglés: well (en) catalan: bé (ca) espanhòl: bien (es) francés: bien (fr) italian: bene (it)

lituanian: ongrés: portugués: bem (pt), bom (pt) romanés: sard: bene (sc) sicilian: [[#scn|]] (scn) ucraïnian:

Nom comun

ben

1. L'opausat del mal.
2. Una possession.

Reviradas

anglés: good (en)[1]; possession (en)[2] catalan: bé (ca) espanhòl: [[#es|]] (es) francés: bien (fr) italian: [[#it|]] (it)

lituanian: ongrés: portugués: romanés: sicilian: [[#scn|]] (scn) ucraïnian:

Turc

Prononciacion

['ben]

Pronom personal

ben

1. pronom personal, primièra persona del singular.

Reviradas

• ieu ^(oc), jo ^(oc)