còl

Occitan

Etimologia

Del latin cŏllum.

Prononciacion

['kɔl]

Sillabas

còl (1)

Nom comun

còl masculin

1. Anat. Partida superiora e estrecha del còs que religa lo cap al torax.
2. Geog. Passatge mens enauçat per passar d'un pendís d'una montanha l'autre, tanben sonat pas o pòrt.

Variantas dialectalas

• còth
• còu

Reviradas

alemand: Hals (de) [1] anglés: neck (en) [1]; basc: breton: bulgar: catalan: coll (ca) chèc: krk (cs), šíje (cs) [1] danés: hals (da) [1] eslovac: eslovèn: espanhòl: cuello (es) esperanto: kolo (eo) estonian: finlandés: kaula (fi) [1] francés: cou (fr) [1]; col (fr) [2] francoprovençau: col (frp) [1]

islandés: italian: collo (it) leton: lituanian: neerlandés: hals (nl) norvegian: ongrés: nyak (hu) polonés: szyja (pl) femenin portugués: pescoço (pt) romanés: gât (ro) rus: шея (ru) femenin sicilian: coddu (scn) masculin suedés: turc: ucraïnian: шия (uk) femenin