clau

La clau (que representa las sièis claus dels conselhièrs) dins l'escut de la Val d'Aran

Occitan

Etimologia

Del latin clāvis.

Prononciacion

['klaw]

Sillabas

clau (1)

Nom comun

clau femenin, pl. claus

1. Instrument de talha e forma variabla, generalament provesit de dents que servís per dobrir o barrar una pòrta.
2. Mus. Simbòl en debuta de particion que permet de saber la tonalitat emplegada.
3. (fig) Quicòm que permet de resòlvre una situacion dificila.

Derivats

• clavar
• clavicula
• clavièr

Variantas dialectalas

• quiau (gardiòl)

Reviradas

afrikaans: alemand: Schlüssel (de) masculin anglés: key (en) basc: breton: bulgar: ключ (bg) masculin catalan: clau (ca) chèc: klíč (cs) masculin danés: espanhòl: llave (es) esperanto: ŝlosilo (eo) [1]; kleo (eo) [2] estonian: finlandés: francés: clé (fr), clef (fr) francoprovençau: clâ (frp) indi:

irlandés: grèc: κλειδί (el) neutre ido: klefo (io) islandés: lykill (is) masculin italian: chiave (it) lituanian: raktas (lt) neerlandés: sleutel (nl) masculin norvegian: ongrés: kulcs (hu) polonés: klucz (pl) masculin portugués: chave (pt) romanés: cheie (ro) sicilian: chiavi (scn) suedés: nyckel (sv) ucraïnian: ключ (uk) masculin

Claus de l'escut de Ceret

Catalan

Etimologia

Del latin clāvis.

Prononciacion

['klaw]

Sillabas

clau (1)

Nom comun

clau femenin, pl. claus

Reviradas

• clau ^(oc)

Catalan

Etimologia

Del latin clāvus.

Prononciacion

['klaw]

Sillabas

clau (1)

Nom comun

clau masculin, pl. claus

Reviradas

• clavèl ^(oc)