mon

Occitan

Etimologia

Del latin meus.

Prononciacion

['mun]

Adjectiu possessiu

	Singular	Plural
Masculin	mon [?]	mos [?]
Femenin	ma [?]	mas [?]

mon (forma non articulada)

1. Possessiu de la primièra persona del singular: de ieu, que m'aparten.

ex:Encontrèri mon amic.

lo mon (forma articulada) (gascon)

1. Possessiu de la primièra persona del singular: de ieu, que m'aparten.

ex: Que ès lo mon amic

Variantas dialectalas

• mieu
• meu

Reviradas

• alemand: mein ^(de)
• anglés: mine ^(en)
• catalan: el meu ^(ca)
• espanhòl: tu ^(es)
• francés: mon ^(fr)
• italian: mio ^(it)

Volapük

Etimologia

Adaptacion de l'anglés money ("argent, moneda").

Prononciacion

['mon]

Sillabas

mon (1)

Nom comun

mon, pl. mons

Reviradas

• argent ^(oc) masculin, moneda ^(oc) femenin