traquèa

Occitan

Etimologia

Del grèc trakheîa.

Prononciacion

[tra'kɛo]

Sillabas

tra | quèa (2)

Nom comun

traquèa femenin

1. Anat. Organ de l'aparelh respiratòri dels vertebrats formats d'un ensemble d'anèls cartilaginoses.

Derivats

• traquèa-artèria
• traqueal
• traqueïta
• traqueotomia

Reviradas

anglés: trachea (en) catalan: tràquea (ca) espanhòl: [[#es|]] (es) femenin francés: trachée (fr) italian: [[#it|]] (it)

lituanian: ongrés: [[#hu|]] (hu) portugués: [[#pt|]] (pt) romanés: ucraïnian: [[#uk|]] (uk)