accentuar

Occitan

Etimologia

Del latin accentuare.

Prononciacion

legadocian /at͡sentyˈa/, /at͡sentyˈa/

gascon /aksentyˈa/, /aksentyˈa/

provençau /aksẽⁿtyˈa/, /aksẽⁿtyˈa/

França (Bearn) : escotar « accentuar »

Vèrb

accentuar

1. Portar l'accentuacion d'un mot sus una sillaba precisa.
2. Portar l'atencion sus un fach precís.

Derivats

• accentuacion

Traduccions

alemand: betonen (de) anglés: to accentuate (en) catalan: accentuar (ca)

francés: accentuer (fr) italian: accentuare (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	accentuar
Gerondiu	accentuant
Participi passat
	singular			plural
masculin	accentuat			accentuats
femenin	accentuada			accentuadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	accentui accentue	accentuas	accentua	accentuam	accentuatz	accentuan
Imperfach	accentuavi	accentuavas	accentuava	accentuàvem	accentuàvetz	accentuavan
Preterit	accentuèri	accentuères	accentuèt	accentuèrem	accentuèretz	accentuèron
Futur	accentuarai	accentuaràs	accentuarà	accentuarem	accentuaretz	accentuaràn
Condicional	accentuariái	accentuariás	accentuariá	accentuariam	accentuariatz	accentuarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	accentue	accentues	accentue	accentuem	accentuetz	accentuen
Imperfach	accentuèssi	accentuèsses	accentuès accentuèsse	accentuèssem	accentuèssetz	accentuèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	accentua !	—	accentuem !	accentuatz !	—
Negatiu	—	accentues pas !	—	accentuem pas !	accentuetz pas !	—
Nòtas