amenaça

Occitan

Etimologia

Del latin minaciae (« amenaças ») ligada a minae (« amenaças »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /ameˈnaso̞/, /ameˈnaso̞/

provençau /ameˈnasə/, /ameˈnasə/

Sillabas

a|me|na|ça

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
amenaça	amenaças
[ameˈnaso̞]	[ameˈnaso̞s]

amenaça femenin

1. Paraula o gèst per marcar sa colèra, sa rancuna e per far crénher lo mal que se prepara.
2. # Signes, pronostics, perilh potencial, que fan crénher quicòm.

Variantas

• menaça

Parents

• menaçar
• amenaçar

Traduccions

alemand: Drohung (de) Bedrohung (de) anglés: threa (en) menace (en) spectre (en) arabi: التهديد (ar) catalan: amenaça (ca) amenaçament (ca) chinés: 威胁 (zh) chèc: espanhòl: amenaza (es) conminación (es)

francés: menace (fr) grèc: απειλή (el) italian: minaccia (it) neerlandés: dreiging (nl) bedreiging (nl) dreigement (nl) portugués: ameaça (pt) polonés: groźba (pl) rus: угроза (ru)

Forma de vèrb

amenaça

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de amenaçar
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de amenaçar

Catalan

Etimologia

Del latin minaciae (« amenaças ») ligada a minae (« amenaças »).

Prononciacion

oriental /əməˈnasə/, /əməˈnasə/, occidental /ameˈnasa/, /ameˈnasa/

Sillabas

a|me|na|ça

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
amenaça	amenaces

amenaça femenin

1. amenaça ^(oc)

Forma de vèrb

amenaça

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de amenaçar
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de amenaçar