arrelòtge

Occitan

Etimologia

Deu latin horologium, que ven deu grèc ancian ὡρολόγιον (hōrológion).

Prononciacion

/areˈlɔd͡ʒe/, /areˈlɔd͡ʒe/

França (Bearn) - Gascon : escotar « arrelòtge »

Sillabas

ar | re | lòt | ge (4)

Nom comun

Declinason
Dialècte : gascon
Singular	Plural
arrelòtge	arrelòtges
[areˈlɔd͡ʒe]	[areˈlɔd͡ʒes]

arrelòtge masculin (gascon)

1. Instrument destinat a mesurar lo temps e a indicar lo compte de las òras.
   • L’ arrelòtge que soa mieidia, qu'ei l'òra de disnar.

Derivats

• arrelotgèr
• arrelotgeria

Variantas dialectalas

• relòtge

Traduccions

alemand: Uhr (de) femenin anglés: clock (en) bulgar: часовник (bg) catalan: rellotge (ca) masculin chèc: hodiny (cs) espanhòl: reloj (es) masculin esperanto: horloĝo (eo)

francés: horloge (fr) femenin italian: orologio (it) masculin ongrés: óra (hu) polonés: zegar (pl) portugués: relógio (pt) masculin rus: часы (ru) ucraïnian: годинник (uk)