bilanç

Occitan

Etimologia

Del latin bilanx, de bi- (« dos còps ») e lanx (« platèl »)

Prononciacion

/biˈlans/, /biˈlans/, provençau /biˈlãⁿs/, /biˈlãⁿs/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
bilanç	bilances
[biˈlans]	[biˈlanses]

bilanç masculin

1. Compte rendut, recapitulatiu d'un trabalh, d'una activitat.
2. (comptabilitat) Estat comptable de l’actiu e del passiu qu’un establiment public o una entrepresa realizat per rendre compte de sa situacion patrimoniala.

Parents

• balanç
• balança
• balançament
• balançar
• balançatge
• balancejar
• balancièr

Sinonims

recapitulatiu

• compte rendut

Traduccions

alemand: Bilanz (de) anglés: appraisal (en) (1), balance (en) (2) basc: alantzea (eu), balantze orria (eu) catalan: balanç (ca)

espanhòl: balance (es) francés: bilan (fr) italian: bilancio (it) portugués: balanço (pt)