bloquièr

Un bloquièr cèlta trobat en Anglatèrra

Occitan

Etimologia

→ Etimologia de completar. (Ajustar)

Prononciacion

/bluˈkjɛ/, /bluˈkjɛ/

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
bloquièr	bloquièrs
[bluˈkjɛ]	[bluˈkjɛs]

bloquièr masculin (lengadocian)

1. Arma défensiva, portada per un combatent per se parar e facha ordinàriamant de lenha, de metal o de coire.

Variantas dialectalas

• bloquier
• boclèr
• escut
• targa

Traduccions

alemand: Schild (de) masculin anglés: shield (en) catalan: escut (ca) masculin dyirbal : bigan (dbl) eslau ancian: штитъ (cu) masculin espanhòl: escudo (es) masculin francés: bouclier (fr) masculin, écu (fr) masculin georgian: ფარი (ka) huron : ɩandieᴕara (huron)

islandés: skjöldur (is) masculin italian: scudo (it) masculin nhanda : wurnda (nha) paiute del nòrd : tabbu (pao) portugués: escudo (pt) masculin rus: щит (ru) masculin tharrgari : wurda (dhr) wajarri : gurnda (wbv)