burin

Occitan

Etimologia

De l’italian burino, d'un lombard *boro « viron »

Prononciacion

/byˈɾi/, /byˈɾi/

Sillabas

bu|rin

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
burin	burins
[byˈɾi]	[byˈɾis]

burin masculin

De burins de gravaire

De burins de mecanician

1. (Art) Esplech en forma de cisèl d’acièr qu’òm buta a la man e que servís per gravar, per talhar los metals.
2. Esplech de maçon o de mecanician, de lama plana, qu'òm tusta amb una maceta o un martèl.
3. (Cirurgia) Instrument amb un talh biselat, per entalhar l’òs.

Derivats

• burinat
• burinar
• burinaire
• burinatge

Traduccions

alemand: Stichel (de) anglés: burin (en) basc: beran (eu), gubila (eu) catalan: burí (ca) (per gravar), tallaferro (ca) (per talhar)

espanhòl: buril (es) francés: burin (fr) italian: bulino (it) portugués: bulino (pt)