carabin

Occitan

Etimologia

Del francés carabine, de carabin (« soldat de cavalariá leugièra ») del latin scarabaeus

Prononciacion

lengadocian /kaɾaˈβi/, /kaɾaˈβi/

provencau /kaʀaˈbi/, /kaʀaˈbi/

Sillabas

ca|ra|bin

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	carabin	carabins
	[kaɾaˈβi]	[kaɾaˈβis]
Femenin	carabina	carabinas
	[kaɾaˈβino̞]	[kaɾaˈβino̞s]

carabin

1. Reguèrgue, malgraciós

Traduccions

Reguèrgue
alemand: anglés: basc: catalan:	espanhòl: francés: italian: portugués:

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
carabin	carabins
[kaɾaˈβi]	[kaɾaˈβis]

carabin masculin, (femenin: carabina)

1. (passat) Soldat de cavalariá que portava una carabina e que son emplec ordinari èra las reconeissenças e las escaramossas.
2. (Familièr) Estudiant en medecina.

carabin masculin

1. Blat negre

Derivats

• carabina
• carabinar
• carabinat
• carabinièr / carabinier

Traduccions

Soldat armat d'una carabina
alemand: Karabinier (de) anglés: carabineer (en) basc: catalan: carrabiner (ca)	espanhòl: carabinero (es) francés: carabin (fr) (passat), carabinier (fr) italian: carabiniere (it) portugués: carabineiro (pt)