carabinièr

Occitan

Etimologia

Del francés carabine, de carabin (« soldat de cavalariá leugièra ») del latin scarabaeus

Prononciacion

/kaɾaˈβinjɛ/, /kaɾaˈβinjɛ/

Sillabas

ca|ra|bi|nièr

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
carabinièr	carabinièrs
[kaɾaˈβinjɛ]	[kaɾaˈβinjɛs]

carabinièr (lengadocian) , (gascon) ; masculin, (femenin: carabinièra)

1. Soldat armat d'una carabina.
2. (especialament, Espanha) Guarda que s'emplec a la repression de la contrabanda e a la susvelhança de las còstas, frontièras e doanas.
3. (especialament, Itàlia) Guarda militar que s'emplec al manten de la seguretat publica.
4. (especialament, Monègue) Garda del palais e protector de la familha del prince.
5. (espòrt) Lo que practica lo tir esportiu a la carabina.

Variantas dialectalas

• carabinier (peovençau)

Parents

• carabin
• carabina
• carabinar
• carabinat