carabinièra

Occitan

Etimologia

Del francés carabine, de carabin (« soldat de cavalariá leugièra ») del latin scarabaeus

Prononciacion

/kaɾaβiˈnjɛɾo̞/, /kaɾaβiˈnjɛɾo̞/

Sillabas

ca|ra|bi|niè|ra

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
carabinièra	carabinièras
[kaɾaβiˈnjɛɾo̞]	[kaɾaβiˈnjɛɾo̞s]

carabinièra (lengadocian) , (gascon) ; masculin, (masculin: carabinièr)

1. Soldata armada d'una carabina.
2. (especialament, Espanha) Guarda que s'emplec a la repression de la contrabanda e a la susvelhança de las còstas, frontièras e doanas.
3. (especialament, Itàlia) Guarda militara que s'emplec al manten de la seguretat publica.
4. (especialament, Monègue) Garda del palais e protector de la familha del prince.
5. (espòrt) La que practica lo tir esportiu a la carabina.

Variantas dialectalas

• carabiniera (peovençau)

Parents

• carabin
• carabina
• carabinar
• carabinat