clement

Occitan

Etimologia

Del latin clemens « indulgent, doç, que fa pròva de bontat ».

Prononciacion

lengadocian /kleˈment/, /kleˈment/

provençau, gascon /kleˈmẽⁿ/, /kleˈmẽⁿ/

Sillabas

cle|ment

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	clement	clements
	[kleˈment]	[kleˈments]
Femenin	clementa	clementas
	[kleˈmento̞]	[kleˈmento̞s]

clement

1. Que practica la cleméncia.
2. Que fa mòstre de doçor.

Sinonims

Que practica la cleméncia

• benigne
• exorable
• indulgent
• magnanime
• misericordiós

Que fa mòstre de doçor.

• doç
• suau

Derivats

• clementament

Antonims

• inclement

Traduccions

alemand: mild (de) anglés: forgiving (en), clement (en) (sostengut) basc: catalan: clement (ca)

espanhòl: clemente (es) francés: clément (fr) italian: clemente (it) portugués: clemente (pt)

Anglés

Etimologia

Pel francés ancian clemens del latin clemens « indulgent, doç, que fa pròva de bontat ».

Prononciacion

/ˈklɛmənt/, /ˈklɛmənt/

Sillabas

cle|ment

Adjectiu

clement

1. clement ^(oc)

Catalan

Etimologia

Del latin clemens « indulgent, doç, que fa pròva de bontat ».

Prononciacion

[?]

Sillabas

cle|ment

Adjectiu

clement masculin o femenin, (plurals: clements)

1. clement ^(oc)