clerga

Occitan

Etimologia

Del latin clericus, del grèc ancian κληρικός (« (òme) de glèisa »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈkleɾɣo̞/, /ˈkleɾɣo̞/

provençau /ˈkleʀgə/, /ˈkleʀgə/

Sillabas

cler|ga

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
clerga	clergas
[ˈkleɾɣo̞]	[ˈkleɾɣo̞s]

clerga femenin (masculin: clèrc / clerc / clergue)

1. Saberuda.
2. (drech) Femena que trabalha al servici d’un notari, d’un avoat, o d’un uissièr.

Variantas dialectalas

• clèrga

Sinonims

clerga en justícia

• gratapapièr

Parents

• clerical

Traduccions

alemand: Klerikerin (de) anglés: cleric (en) basc: catalan: clergue (ca)

espanhòl: clera (es) francés: clerc (fr) italian: chierica (it) portugués: clériga (pt)