cotèu

Occitan

Etimologia

Del latin cultellus, forma diminutiva de culter.

Prononciacion

/kuˈtɛw/, /kuˈtɛw/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
cotèu	cotèus
[kuˈtɛw]	[kuˈtɛws]

cotèu masculin (provençau)

1. Aisina formada d'una fuèlha de metal amolada d'un costat, fixada a un margue e que servís per talhar.

Variantas dialectalas

• cotèl (lengadocian)
• cotèth (gascon)
• coteu (lemosin)

Traduccions

aragonés: cuitiello (an) masculin alemand: Messer (de) neutre, Dolch (de) masculin anglés: knife (en) basc: aizto (eu), haiztoa (eu) catalan: ganivet (ca), coltell (ca) corean: 칼 (ko) chèc: nůž (cs) danés: kniv (da) eslovac: nôž (sk) eslovèn: nož (sl) esperanto: tranĉilo (eo) espanhòl: cuchillo (es) estonian: nuga (et) francés: couteau (fr)

ido: kultelo (io) islandés: hnífur (is) italian: coltello (it) japonés: 小刀 (ja), ナイフ (ja) lituanian: peilis (lt) neerlandés: broodmes (nl) norvegian: kniv (no) ongrés: kés (hu) polonés: nóż (pl) portugués: faca (pt) rus: нож (ru) suedés: kniv (sv) turc: bıçak (tr) ucraïnian: нiж (uk)