cròme

Occitan

Etimologia

Del latin chroma « tint, uscle », del grèc ancian χρῶμα color.

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈkɾɔme/, /ˈkɾɔme/, provençau /ˈkʀɔme/, /ˈkʀɔme/

Sillabas

crò|me

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
cròme	cròmes
[ˈkɾɔme]	[ˈkɾɔmes]

Mòstra de cròme

cròme masculin

1. (elements) (indenombrable) Element quimic metallic de simbòl Cr e de numèro atomic 24.
2. (indenombrable) Metal pur d'aquel element, dur, d’una color grisenca, acièr argent, resistent a la corrosion e que ternís pas.
3. (metonimia) Pèça cromada.
   • Los cròmes d'una veitura.
4. (al plural) Los aliatges de cròme, dins lor ensemble.

Variantas dialectalas

• cròm (lengadocian)

Derivats

• cromar

Traduccions

alemand: Chrom (de) anglés: chrome (en), chromium (en) basc: kromo (eu) catalan: crom (ca)

espanhòl: cromo (es) francés: chrome (fr) italian: cromo (it) portugués: crómio (pt) (Portugal), crômio (pt) (Brasil),

Forma de vèrb

cròme

1. Primièra persona del singular del present del subjonctiu de cromar
2. Tresena persona del singular del present del subjonctiu de cromar