debile

Occitan

Etimologia

Del latin debilis « mutilat, infirme, incapable »

Prononciacion

lengadocian /deˈβile/, /deˈβile/

provençau /deˈbile/, /deˈbile/

Sillabas

de|bi|le

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	debile	debiles
	[deˈβile]	[deˈβiles]
Femenin	debila	debilas
	[deˈβilo̞]	[deˈβilo̞s]

debile

1. Feble, que manca de vigor o de força.
2. (especialament) Que la rason manca.

Variantas dialectalas

• debil
• deble (provençau)

Sinonims

• deficient
• feble
• flac

Antonims

• fòrt
• robust
• vigorós

Parents

• debilitar

Derivats

• debilament
• debilitat

Traduccions

alemand: schwach (de) anglés: weak (en) basc: catalan: dèbil (ca)

espanhòl: débil (es) francés: débile (fr) italian: debole (it), fiacco (it) portugués: débil (pt), fraco (pt)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
debil	debils
[deˈβil]	[deˈβils]

debile masculin, (femnin: debila)

1. Debile mental, lo qu'es tocat per la debilitat mentala
2. (Per extension, familièr, injuriós) Se ditz de lo mespresabla, que manca d’intelligéncia.

Sinonims

popular

• escàs
• feblòt
• mendre
• pegòt
• piòt