desgraciar

Occitan

Etimologia

De desgràcia

Prononciacion

lengadocian, gascon /desɣɾaˈsja/, /desɣɾaˈsja/

provençau /desgʀaˈsja/, /desgʀaˈsja/

Sillabas

des|gra|ciar

Vèrb

desgraciar

1. Portar a qualqu’un la desgràcia, far pèrdre la favor qu'èra balhada fins alara.
2. Aver quicòm de desfigurat, de difòrme dins sa persona; aver un fisic que manca de gaubi.

se desgraciar

1. Pèrdre sa gràcia, son gaubi
2. se desfigurar

Traduccions

alemand: entehren (de) alemand: disgrace (de) basc: catalan: enlletgir (ca), deslluir (ca), desfavorir (ca)

espanhòl: desagraciar (es) francés: disgracier (fr) italian: mandare in disgrazia (it) portugués: desgraçar (pt)

Catalan

Etimologia

De desgràcia

Prononciacion

Oriental: /dəzɡɾəsiˈa/, /dəzɡɾəsiˈa/

Occidental: nord-occidental /dezɣɾasiˈa/, /dezɣɾasiˈa/, valencian /dezɣɾasiˈaɾ/, /dezɣɾasiˈaɾ/, /dezɣɾasiˈa/, /dezɣɾasiˈa/

Sillabas

des|gra|ci|ar

Vèrb

desgraciar

1. Gastar, damatjar fisicament o moralament.

Espanhòl

Etimologia

De desgracia

Prononciacion

/dezɣɾaˈθjaɾ/, /dezɣɾaˈθjaɾ/

Sillabas

des|gra|ci|ar

Vèrb

desgraciar

1. Gastar, damatjar fisicament o moralament.
2. Desfigurar