desportar

Occitan

Etimologia

Del latin deportare.

Prononciacion

/despuɾˈta/, /despuɾˈta/

Vèrb

desportar

1. Punir del castig de la deportacion, exiliar.
2. Escartar de sa rota.

se desportar

1. Desplaçar sa trajectòria.
2. (drech) Se recusar ; se metre en retirada de l'afar qu'òm poiriá èsser conflicte d’interesses.
3. Se divertir, se recrear.

Variantas dialectalas

• deportar

Derivats

• despòrt

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	desportar
Gerondiu	desportant
Participi passat
	singular			plural
masculin	desportat			desportats
femenin	desportada			desportadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	despòrti despòrte	despòrtas	despòrta	desportam	desportatz	despòrtan
Imperfach	desportavi	desportavas	desportava	desportàvem	desportàvetz	desportavan
Preterit	desportèri	desportères	desportèt	desportèrem	desportèretz	desportèron
Futur	desportarai	desportaràs	desportarà	desportarem	desportaretz	desportaràn
Condicional	desportariái	desportariás	desportariá	desportariam	desportariatz	desportarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	despòrte	despòrtes	despòrte	desportem	desportetz	despòrten
Imperfach	desportèssi	desportèsses	desportès desportèsse	desportèssem	desportèssetz	desportèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	despòrta !	—	desportem !	desportatz !	—
Negatiu	—	despòrtes pas !	—	desportem pas !	desportetz pas !	—
Nòtas