disciplinat

Occitan

Etimologia

Del latin disciplina, de discipulus (« discípol »), de discere (« aprene »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /dissipliˈnat/, /dissipliˈnat/

provençau /disipliˈna/, /disipliˈna/

Sillabas

dis|ci|pli|nat

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	disciplinat	disciplinats
	[dissipliˈnat]	[dissipliˈnats]
Femenin	disciplinada	disciplinadas
	[dissipliˈnaðo̞]	[dissipliˈnaðo̞s]

disciplinat

1. Que se somet a una règla; que fa mòstra de disciplina: obesissent, somés.
2. (Per extension) Se ditz de quicòm quand es plan regular, ordenat.

Parents

• disciplina
• disciplinari
• disciplinar

Antonims

• indisciplinat

Traduccions

alemand: diszipliniert (de) anglés: disciplined (en) basc: catalan: disciplinat (ca)

espanhòl: disciplinado (es) francés: discipliné (fr) italian: disciplinato (it) portugués: disciplinado (pt)

Forma de vèrb

disciplinat

1. participi passat al masculin singular de disciplinar.

Catalan

Etimologia

Del latin disciplina, de discipulus (« discípol »), de discere (« aprene »).

Prononciacion

/disipliˈnat/, /disipliˈnat/

Sillabas

dis|ci|pli|nat

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	disciplinat	disciplinats
Femenin	disciplinada	disciplinades

disciplinat

1. disciplinat ^(oc)

Forma de vèrb

disciplinat

1. participi passat al masculin singular de disciplinar.