discordant

Occitan

Etimologia

De discordar

Prononciacion

lengadocian, gascon /disˈkuɾðan/, /disˈkuɾðan/

provençau /disˈkuʀdãⁿ/, /disˈkuʀdãⁿ/

Sillabas

dis|cor|dant

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	discordant	discordants
	[disˈkuɾðan]	[disˈkuɾðans]
Femenin	discordanta	discordantas
	[disˈkuɾðanto̞]	[disˈkuɾðanto̞s]

discordant

Musica discordanta

1. (Musica) Qu’es pas en acòrdi, o qu’es de mal acordar.
   • Votz discordanta.
   • Instrument discordant.
   • Cant discordant.
2. (Sens figurat) Que va mal amb quicòm mai, qu’a de mal per s’acordar o s’armonizar amb quicòm mai, qualqu’un mai.
   • De colors discordantas.
   • D’opinions discordantas.
   • De caractèrs discordants.

Sinonims

pels sons

• bescantaire
• desarmoniós
• dissonant

Parents

• discordància

Derivats

• discordantament

Forma de vèrb

discordant

1. participi present al masculin singular de discordar

Anglés

Etimologia

Del anglés mejan discordaunt, pel francés ancian discordant

Prononciacion

general /dɪsˈkɔːdn̩t/, /dɪsˈkɔːdn̩t/

EUA /dɪsˈkoɹdənt/, /dɪsˈkoɹdənt/

Sillabas

dis|cor|dant

Adjectiu

discordant

1. discordant ^(oc)

Catalan

Etimologia

De discordar

Prononciacion

Oriental: central /diskurˈdan/p/, /diskurˈdan/p/, balear /diskoɾˈðant/, /diskoɾˈðant/, /diskurˈðan/, /diskurˈðan/

Occidental: nord-occidental /diskorˈðan/, /diskorˈðan/, valencian /diskoɾˈðant/, /diskoɾˈðant/, /diskoɾˈðan/, /diskoɾˈðan/

Sillabas

dis|cor|dant

Adjectiu

discordant masculin o femenin, (plurals: discordants)

1. discordant ^(oc)

Forma de vèrb

discordant

1. participi present al masculin singular de discordar

Francés

Etimologia

De discorder

Prononciacion

/diskɔʁdɑ̃/, /diskɔʁdɑ̃/

Sillabas

dis|cor|dant

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	discordant	discordants
	[diskɔʁdɑ̃]	[diskɔʁdɑ̃]
Femenin	discordante	discordantes
	[diskɔʁdɑ̃t]	[diskɔʁdɑ̃t]

discordant

1. discordant ^(oc)

Forma de vèrb

discordant

1. participi present al masculin singular de discorder