dissonància

Occitan

Etimologia

Del latin dissonantia.

Prononciacion

lengadocian, gascon /disuˈnansjo̞/, /disuˈnansjo̞/

provençau /disuˈnãⁿsjə/, /disuˈnãⁿsjə/, /disuˈnãⁿsi/, /disuˈnãⁿsi/

Sillabas

diss|o|nàn|cia

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
dissonància	dissonàncias
[disuˈnansjo̞]	[disuˈnansjo̞s]

dissonància femenin

Una dissonància a la guitarra electica.

1. (Musica) Acòrdi fals: relacion d’un son amb un autre que n’es pas consonant.
2. (Sens figurat) Disparitat de ton, d'estil, de comportament, etc..

Parents

• dissonant

Sinonims

• cacofonia
• desacordança
• disarmonia
• discordància

Antonims

• consonància

Traduccions

alemand: Dissonanz (de) anglés: dissonance (en) basc: catalan: dissonància (ca) espanhòl: disonancia (es) francés: dissonance (fr) italian: dissonanza (it) portugués: dissonância (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin dissonantia.

Prononciacion

/disuˈnansiə/, /disuˈnansiə/

Sillabas

diss|o|nàn|cia

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
dissonància	dissonàncies

dissonància femenin

1. dissonància ^(oc)