eiriçar
Occitan
Etimologia
Del latin popular ericiare.
Prononciacion
- lengadocian /ejɾiˈsa/
- provençau /ejʀiˈsa/
Vèrb
eiriçar
- Quilhar sos pels, sas plumas, en parlant dels umans e dels animals.
- Lo gat eiriça sus pels.
- (botanica) Cobrir de pels rufes e aparents.
- Los ponchons qu'eiriçan la tija del rosièr.
- (per analogia, figurat) Garnir una superfícia de quicòm salhent, d'espinas.
- Un èrm que de pèiras agudas eiriçan.
- (figurat) Irritar.
- Un concèpte qu'eiriça las gents.
s'eiriçar
- Se quilhar sos pels, sas plumas, en parlant dels umans e dels animals.
- Aquel aucèl es irritat, que la plumas de son còl s'eiriçan.
- (per analogia) Se quilhar
- Sos sens s'eiriçan.
- (figurat) S'entaïnar, s'encanhar, s’indignar.
- S'eiriçava a la mendre paraula.