emula

Occitan

Etimologia

Del latin aemulus « que cerca a imitar, qui cerca a egalar »

Prononciacion

lengadocian, gascon /eˈmylo̞/, /eˈmylo̞/

provençau /eˈmylə/, /eˈmylə/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
emula	emulas
[eˈmylo̞]	[eˈmylo̞s]

emula femenin, (masculin: emul / emule)

1. La qu'emula, que cerca a imitar o a despassar qualqu'un.

Parents

• emulacion
• emulador
• emular

Traduccions

alemand: Nacheiferin (de) anglés: emulator (en) basc: catalan: èmula (ca) espanhòl: émula (es) francés: émule (fr) italian: emula (it) portugués: émula (pt)

Forma de vèrb

emula

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de emular
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de emular

Espanhòl

Prononciacion

/eˈmula/, /eˈmula/

Forma de vèrb

emula

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de emular
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de emular

Catalan

Prononciacion

[?]

Forma de vèrb

emula

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de emular
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de emular

Italian

Etimologia

Del latin aemulus « que cerca a imitar, qui cerca a egalar »

Prononciacion

/ˈɛmula/, /ˈɛmula/

Nom comun

emula femenin, (masculin: emulo)

1. emula ^(oc)

Forma de vèrb

emula

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de emular
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de emular

Portugués

Prononciacion

[?]

Forma de vèrb

emula

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de emular
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de emular