epitafi

Occitan

Etimologia

Del latin tardièr epitaphium, «orason funèbra, planh», del grèc ancian ἐπιτάφιον, de ἐπί e τάφος, «sus» e «tombèl» (que se celèbra sus un tombèl).

Prononciacion

/epiˈtafi/, /epiˈtafi/

Sillabas

e|pi|fa|fi

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
epitafi	epitafis
[epiˈtafi]	[epiˈtafis]

epitafi masculin

1. (Funerari) Inscripcion marcada sus un tombèl que celèbra, o simplament designa, la persona qu'i es sebelida.
2. (Funerari, Literatira) Planh, orason funèbra, poèma brèu de tèma necrologic.

Traduccions

alemand: Epitaph (de), Grabinschrift (de) anglés: epitaph (en) basc: catalan: epitafi (ca)

espanhòl: epitafio (es), lápida (es) francés: épitaphe (fr) italian: epitaffio (it) portugués: epitáfio (pt), lápide (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin tardièr epitaphium, «orason funèbra, planh», del grèc ancian ἐπιτάφιον, de ἐπί e τάφος, «sus» e «tombèl» (que se celèbra sus un tombèl).

Prononciacion

Central, Balearic /əpiˈtafi/, /əpiˈtafi/

Valencia /epiˈtafi/, /epiˈtafi/

Sillabas

e|pi|fa|fi

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
epitafi	epitafis

epitafi masculin

1. epitafi ^(oc)