eriçar

Occitan

Etimologia

Del latin popular ericiare.

Prononciacion

/eɾiˈsa/, /eɾiˈsa/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « eriçar »

Vèrb

eriçar

1. Quilhar sos pels, sas plumas, en parlant dels umans e dels animals.
   • Lo gat eriça sus pels.
2. (botanica) Cobrir de pels rufes e aparents.
   • Los ponchons qu'eriçan la tija del rosièr.
3. (per analogia, figurat) Garnir una superfícia de quicòm salhent, d'espinas.
   • Un èrm que de pèiras agudas eriçan.
4. (figurat) Irritar.
   • Un concèpte qu'eriça las gents.

s'eriçar

1. Se quilhar sos pels, sas plumas, en parlant dels umans e dels animals.
   • Aquel aucèl es irritat, que la plumas de son còl s'eriçan.
2. (per analogia) Se quilhar
   • Sos sens s'eriçan.
3. (figurat) S'entaïnar, s'encanhar, s’indignar.
   • S'eriçava a la mendre paraula.

Variantas dialectalas

• ariçar (gascon)
• eiriçar (procençau, lengadocian)

Parents

• eriç
• eriçament
• eriçat

Traduccions

alemand: sträuben (de) anglés: bristle (en) basc: catalan: eriçar (ca) espanhòl: erizar (es) francés: hérisser (fr) italian: rizzare (it) portugués: eriçar (pt), ouriçar (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin popular ericiare.

Prononciacion

Oriental: /əɾiˈsa/, /əɾiˈsa/

Occidental: nord-occidental /eɾiˈsa/, /eɾiˈsa/, valencian /eɾiˈsaɾ/, /eɾiˈsaɾ/, /eɾiˈsa/, /eɾiˈsa/

Vèrb

eriçar

1. eriçar ^(oc)

Portugués

Etimologia

Del latin popular ericiare.

Prononciacion

Prtugal: /iɾiˈsaɾ/, /iɾiˈsaɾ/

Brasil /eɾiˈsa(ɾ)/, /eɾiˈsa(ɾ)/

Vèrb

eriçar

1. eriçar ^(oc)