gentil

Occitan

Etimologia

(Adj e Nom 1) Del latin gentilis « de la familha, de (la) raça » de gens (« raça, tribú, nacion, familha »).

(Nom 2) Del latin ecclesiastic gentiles (« los barbars, los pagans »)

Prononciacion

/d͡ʒen'til/, /d͡ʒen'til/

Sillabas

gen|til

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	gentil	gentils
	[d͡ʒen'til]	[d͡ʒen'tils]
Femenin	gentila	gentilas
	[d͡ʒen'tilo̞]	[d͡ʒen'tilo̞s]

gentil

1. Agradiu, brave. Que ten un cèrt gaubi, un cèrt agradatge delicat.
   • Quitament se ten de mancas, l'òme nos agrada, que sèm gentils.
   • Una gentilla pensada.
2. Suau, traquille
   • Los enfants foguèron gentils uèi.
3. Nòble.
   • Un gentil companh.

Sinonims

• brave
• aimable

Antonims

• marrit
• aissable

Nom comun 1

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
gentil	gentils
[d͡ʒen'til]	[d͡ʒen'tils]

gentil masculin (femenizacion: gentilla)

1. (art) Personatge d’una òbra de ficcion qu'incara lo ben, per oposicion al marrit que fa lo mal.

Nom comun 2

gentil masculin (subretot utilizat al plural: gentils)

1. (religion) Non-josieu, se dit dins lo Novèl Testament dels primièrs crestians non-josieus e de l’ensemble dels pagans.