humar

Occitan

Etimologia

Del latin fumare.

Prononciacion

/hyˈma/, /hyˈma/

França (Bearn) - Gascon : escotar « humar »

Sillabas

hu | mar (2)

Vèrb

humar

1. Hèr de hum.
2. Aspirar, e expirar, lo hum deu tabat o d'ua dròga.

Variantas dialectalas

• fumar

Traduccions

alemand: rauchen (de) anglés: to smoke (en) catalan: fumar (ca) chèc: kouřit (cs) (2) danés: ryge (da) espanhòl: humear (es) (1), fumar (es) (2) esperanto: fumi (eo) finlandés: savuta (fi) (1) francés: fumer (fr)

grèc: καπνίζω (el) italian: fumare (it) neerlandés: roken (nl) ongrés: füstöl (hu) (1), dohányzik (hu) (2) polonés: dymić (pl) (1), palić (pl) (2) romanés: a fumega (ro) (1), a fuma (ro) (2) rus: дымить (ru) (1) курить (ru) (2) ucraïnian: димити (uk) (1) курити (uk) (1)

Conjugason

Gascon

Infinitiu	humar
Gerondiu	humant
Participi passat
	singular			plural
masculin	humat			humats
femenin	humada			humadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Present	humi	humas	huma	humam	humatz	human
Imperfach	humavi	humavas	humava	humàvam	humàvatz	humavan
Preterit	humèi	humès	humè	humèm	humètz	humèn
Futur	humarèi	humaràs	humarà	humaram	humaratz	humaràn
Condicional	humarí	humarés	humaré	humarem	humaretz	humarén
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Present	humi	humes	hume	humem	humetz	humen
Imperfach	humèssi	humèsses	humèsse	humèssem	humèssetz	humèssen
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	jo	tu	eth era	nosautes nosautas	vosautes vosautas	eths eras
Afirmatiu	—	huma !	—	humem !	humatz !	—
Negatiu	—	ne humes pas !	—	ne humem pas !	ne humetz pas !	—