iatrogèn

Occitan

Etimologia

Del grèc ancian ἰατρός « mètge », e del sufix -gèn, del γεννάω «engendrar».

Prononciacion

lengadocian /jatɾuˈd͡ʒɛn/, /jatɾuˈd͡ʒɛn/

gascon /jatɾuˈʒɛn/, /jatɾuˈʒɛn/

provençau /jatʀuˈd͡ʒɛ̃ⁿ/, /jatʀuˈd͡ʒɛ̃ⁿ/

Sillabas

ia|tro|gèn

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	iatrogèn	iatrogèns
	[jatɾuˈd͡ʒɛn]	[jatɾuˈd͡ʒɛns]
Femenin	iatrogèna	iatrogènas
	[jatɾuˈd͡ʒɛno̞]	[jatɾuˈd͡ʒɛno̞s]

iatrogèn

1. (Medecina) Relatiu a un efièch indesirable provocat per un mètge o una cura medical.

Mots aparentats

• nosocomial / nosocomiau

Traduccions

alemand: iatrogen (de) anglés: iatrogenic (en) basc: catalan: iatrogènic (ca) espanhòl: iatrogenic (es) francés: iatrogène (fr) italian: iatrogeno (it) portugués: iatrogénica (pt)