induire

Vejatz tanben : induire, enduire

Occitan

Etimologia

Del latin inducere.

Prononciacion

/indɥiˈɾe/, /indɥiˈɾe/, provençau /ĩⁿdɥiˈɾe/, /ĩⁿdɥiˈɾe/

Sillabas

in|dui|re

Vèrb

induire

1. Portar, amodar per far quicòm.
   • Volguèt m’induire en error.
2. (logica) Procedir per induccion.
   • Vaquí la consequéncia que n'indusi.
3. (fisica) Produire per induccion.
   • Corrent indusit.

Variantas

• indusir

Variantas dialectalas

• indúser (gascon)
• indurre (provençal , lemosin)
• indusir (gascon)

Sinonims

• enganar
• far enganar
• desaviar

Parents

• indusit
• inductor
• induccion

Traduccions

alemand: induzieren (de) anglés: induce (en) basc: eragina (eu) catalan: induir (ca)

espanhòl: inducir (es) italian: indurre (it) francés: induire (fr) portugués: induzir (pt)

Francés

Etimologia

Del latin inducere.

Prononciacion

França (Somain) : escotar « induire »

Prononciacion

/ɛ̃dɥiʁ/, /ɛ̃dɥiʁ/

Sillabas

in|dui|re

Vèrb

induire

1. induire