justicièr
Aparéncia
Occitan
Etimologia
De justícia amb lo sufix «-ièr».
Prononciacion
- lengadocian, provençau /d͡ʒystiˈsjɛ/}
- gascon /ʒystiˈsjɛ/
Adjectiu
justicièr
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | justicièr | justicièrs |
| [d͡ʒystiˈsjɛ] | [d͡ʒystiˈsjɛs] | |
| Femenin | justicièra | justicièras |
| [d͡ʒystiˈsjɛɾo̞] | [d͡ʒystiˈsjɛɾo̞s] | |
- Qualifica la persona o l'institucion que teniá lo drech de dire e de far la justícia emdacòm.
Traduccions
Nom comun
justicièr masculin, (femenin: justicièra)
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| justicièr | justicièrs |
| [d͡ʒystiˈsjɛ] | [d͡ʒystiˈsjɛs] |
- Lo qu'agrada dire e far la justícia.
- Lo o l'institucion que teniá lo drech de dire e de far la justícia emdacòm.
- (per extension) Lo que s’autreja le drech de far la justícia, quitament essent fòra del sistèma judiciari.