mandant
Aparéncia
Occitan
Etimologia
- De mandar
Prononciacion
/mandaˈðan/, provençau /mãⁿdaˈdãⁿ/
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | mandant | mandants |
| [mandaˈðan] | [mandaˈðans] | |
| Femenin | mandanta | mandantas |
| [mandaˈðanto̞] | [mandaˈðanto̞s] | |
mandant
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| mandant | mandants |
| [mandaˈðan] | [mandaˈðans] |
mandant masculin, (equivalent femenin: mandanta)
- Persona que manda.
- (juridic) Persona que, per un mandat, dona un poder a una autra per qu'agisca en son nom.
Antonims
Traduccions
|
|
Forma de vèrb
mandant
- Participi present de mandar.
Catalan
Prononciacion
Nom comun
mandant masculin o femenin, (plural: mandants)
Forma de vèrb
mandant
- Participi present de mandar.
Francés
Prononciacion
/mɑ̃dɑ̃/
Nom comun e adjectiu
mandant masculin o femenin, (plural: mandants)
Forma de vèrb
mandant
- Participi present de mander.