marla

Occitan

Etimologia

Del latin tardièr margila

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈmaɾlo̞/, /ˈmaɾlo̞/

provençau /ˈmaʀlə/, /ˈmaʀlə/

Sillabas

mar|la

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
marla	marlas
[ˈmaɾlo̞]	[ˈmaɾlo̞s]

marla femenin

1. (Petrografia) Ròca sedimentària, mescla de calcita (CaCO₃) e d'argila dins de proporcions gaireben equivalentas variant entre 35 % cap a 65 %.
2. (lengadocian) Tuf.

Variantas dialectalas

• mèrla (gascon)

Iperonims

• ròca clastica

Derivats

• marlar
• marlatge
• marlièira
• marlós

Traduccions

alemand: Mergel (de) anglés: marl (en), marle (en) basc: lapitz (eu) catalan: marga (ca) espanhòl: marga (es) francés: marne (fr) italian: marna (it) portugués: marga (pt)

Forma de vèrb

marla

1. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de marlar
2. segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de marlar