momenton

Occitan

Etimologia

De moment amb lo sufix diminitiu «-on»

Prononciacion

lengadocian /mumenˈtu/, /mumenˈtu/

provençau /mumẽⁿˈtũⁿ/, /mumẽⁿˈtũⁿ/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
momenton	momentons
[mumenˈtu]	[mumenˈtus]

momenton (lengadocian) , masculin

1. Durada pichonèla.

Variantas dialectalas

• momentòt (gascon)

Derivats

• momentonet

Sinonims

• brieu
• estona
• instant

Traduccions

alemand: Weile (de) anglés: time (en), while (en) basc: berehalako (eu) catalan: instant (ca), estona (ca)

espanhòl: rato (es) francés: instant (fr), moment (fr) italian: po' (it), istante (it) portugués: momento (pt), pouco (pt)