obediéncia
Occitan
Etimologia
Del latin oboediens, -ntis, participi pres. de oboedīre (« obesir »).
Prononciacion
- lengadocian /uβeˈðjensjo̞/
- provençau /ubeˈdjẽⁿsi/
Sillabas
o|be|dién|cia
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| obediéncia | obediéncias |
| [uβeˈðjensjo̞] | [uβeˈðjensjo̞s] |
obediéncia (lengadocian) , (provençau) ; femenin
- Accion d’obesir.
- Disposicion per obesir, abitud d’obesir, somission de la ment al òrdres dels superiors.
- (religion) Somission a un superior religiós.
- (religion, per extension) Emplec sus mandat d'un superior dins un convent.
- (religion, per extension) Ostal religiós que depend d’un ostal màger.
- (Politica, Religion) Restacament a una doctrina.
Derivats
Sinonims
- aubediença (gascon)
- aubedissença (gascon)
- obesissença (lengadocian)
- obeïssença (provençau)
- docilitat
- somission
- subordinacion
Traduccions
|
|