orinar

Occitan

Etimologia

Del latin urinare.

Prononciacion

/uɾiˈna/, /uɾiˈna/

Sillabas

o | ri | nar

Vèrb

orinar (provençau)

1. Evacuar de l'orina.

Variantas dialectalas

• urinar (lengadocian, gascon)

Traduccions

alemand: urinieren (de) anglés: to urinate (en) bashquir: һейеү (ba) catalan: orinar (ca) dohoi: ngahit (otd) espanhòl: orinar (es)

francés: uriner (es) grico: kaurô (grico) hopi: sisiwku (hop) italian: urinare (it) mapuche: wüllün (arn) portugués: urinar (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	orinar
Gerondiu	orinant
Participi passat
	singular			plural
masculin	orinat			orinats
femenin	orinada			orinadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	orini orine	orinas	orina	orinam	orinatz	orinan
Imperfach	orinavi	orinavas	orinava	orinàvem	orinàvetz	orinavan
Preterit	orinèri	orinères	orinèt	orinèrem	orinèretz	orinèron
Futur	orinarai	orinaràs	orinarà	orinarem	orinaretz	orinaràn
Condicional	orinariái	orinariás	orinariá	orinariam	orinariatz	orinarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	orine	orines	orine	orinem	orinetz	orinen
Imperfach	orinèssi	orinèsses	orinès orinèsse	orinèssem	orinèssetz	orinèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	orina !	—	orinem !	orinatz !	—
Negatiu	—	orines pas !	—	orinem pas !	orinetz pas !	—
Nòtas

Lemosin

Infinitiu	orinar
Gerondiu	orinant
Participi passat
	singular			plural
masculin	orinat			orinats
femenin	orinada			orinadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	iu	tu	eu ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	ilhs elas
Present	orine	orinas	orina	orinam	orinatz	orinan orinen
Imperfach	orinava	orinavas orinaves	orinava	orinavam orinavem	orinavatz orinavetz	orinavan orinaven
Preterit	orinei	orineras orineres	orinet	orineram orinerem	orineratz orineretz	orineren
Futur	orinarai	orinaras	orinará	orinarem	orinaretz	orinaran
Condicional	orinariá	orinarias	orinariá	orinariam	orinariatz	orinarian
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	iu	tu	eu ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	ilhs elas
Present	orine	orines	orine	orinem	orinetz	orinen
Imperfach	orinessa	orinessas	orinessa	orinessam orinessem	orinessatz	orinessan orinessen
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	iu	tu	eu ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	ilhs elas
Afirmatiu	—	orina !	—	orinam !	orinatz !	—
Negatiu	—	orinas pas !	—	orinam pas !	orinatz pas !	—
Nòtas

Catalan

Etimologia

Del latin urinare.

Prononciacion

/uɾiˈna/, /uɾiˈna/ (oriental), /o.ɾiˈna/, /o.ɾiˈna/ (nòrd-occidental), /oɾiˈnaɾ/, /oɾiˈnaɾ/ (valencian)

Vèrb

orinar

1. Orinar.

Espanhòl

Etimologia

Del latin urinare.

Prononciacion

/oɾiˈnaɾ/, /oɾiˈnaɾ/

Vèrb

orinar

1. Orinar.