panic

Occitan

Etimologia

Adj. Del grèc ancian Πανικός, Panikós (« de Pan »), lo dieu Pan passant per espaurir.

Nom Del latin panicum (de panus (« espig ») amb lo sufixe -icum).

Prononciacion

/pa'nik/, /pa'nik/

pa | nic (2)

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	panic	panics
	[pa'nik]	[pa'niks]
Femenin	panica	panicas
	[pa'ni.kɔ]	[pa'nikɔs]

panic

1. (sens primièr) Que ten un rapòrt amb lo dieu Pan o las fòrças de la natura.
2. Quand se parla d’una terror, d’una paur: subta, complèta e sovent deseimada.

Traduccions

alemand: Panik (de) anglés: panic (en) arabi: هلع (ar) catalan: pànic (ca) chinés: 恐慌 (zh) espanhòl: pánico (es) francés: panique (fr)

grèc: πανικός (el) italian: panico (it) neerlandés: paniek (nl) portugués: pânico (pt) polonés: panika (pl) romanés: panică (ro) rus: паниковать (ru)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
panic	panics
[pa'nik]	[pa'ni.ks]

1. (Botanica) Mena de planta erbacèa de la familha de las Poacèas (graminèas),

Anglés

Etimologia

Del grèc ancian Πανικός, Panikós (« de Pan »), lo dieu Pan passant per espaurir.

Prononciacion

/ˈpæn.ɪk/, /ˈpæn.ɪk/

Estats Units d'America (Connecticut) : escotar « panic »

Sillabas

pa|nic

Nom comun

panic (m), (plural: panics)

1. panica

Vèrb

To panic

1. Se prene de panic, se desvariar