refusar

Occitan

Etimologia

incertan, del latin vulgaire *refusare.

Prononciacion

/refy'za/, /refy'za/

re | fu | sar (2)

Nom comun

refusar masculin invariable

1. Voler pas far çò que se deu, prescrit, ordonat; regetar çò qu'es demandat.
2. (Per extension) Regetar la frequentacion de la gent;
3. Regetar una ofèrta; acceptar pas çò qu'es ofèrt.
4. Admetre pas, recebre pas

Sinonims

• regetar
• fòragetar

Antonims

• acceptar

Traduccions

anglés: to refuse (en) catalan: refusar (ca)

francés: refuser (fr) italian: rifiutare (it)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	refusar
Gerondiu	refusant
Participi passat
	singular			plural
masculin	refusat			refusats
femenin	refusada			refusadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	refusi refuse	refusas	refusa	refusam	refusatz	refusan
Imperfach	refusavi	refusavas	refusava	refusàvem	refusàvetz	refusavan
Preterit	refusèri	refusères	refusèt	refusèrem	refusèretz	refusèron
Futur	refusarai	refusaràs	refusarà	refusarem	refusaretz	refusaràn
Condicional	refusariái	refusariás	refusariá	refusariam	refusariatz	refusarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	refuse	refuses	refuse	refusem	refusetz	refusen
Imperfach	refusèssi	refusèsses	refusès refusèsse	refusèssem	refusèssetz	refusèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	refusa !	—	refusem !	refusatz !	—
Negatiu	—	refuses pas !	—	refusem pas !	refusetz pas !	—
Nòtas