sultan

Occitan

Etimologia

Del turc otoman سلطان, (« sobeiran »), de l’arabi سُلْطَان « « poder » »

Prononciacion

lengadocian, gascon /sylˈtan/, /sylˈtan/

provençau /sylˈtãⁿ/, /sylˈtãⁿ/

Nom comun

sultan masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
sultan	sultans
[sylˈtan]	[sylˈtans]

Lo sultan soleman

1. (Noblesa) Títol qu’òm donava a l’emperaire dels Turcs.
2. Títol de dignitat qu'òm dona a de sobeirans musulmans.

Variantas dialectalas

• soudan (provençau)

Derivats

• sultana
• sultanat

Traduccions

alemand: Sultan (de) anglés: sultan (en) basc: sultana (eu) catalan: sultá (ca), soldà (ca) espanhòl: sultán (es) persan: سلطان (fa) francés: sultan (fr) italian: sultano (it) portugués: sultão (pt) turc: sultan (tr)

Anglés

Etimologia

Del turc otoman سلطان, (« sobeiran »), de l’arabi سُلْطَان « « poder » »

Prononciacion

/ˈsʌltən/, /ˈsʌltən/

Nom comun

sultan masculin

Declinason
Singular	Plural
sultan	sultans
[ˈsʌltən]	[ˈsʌltəns]

1. sultan ^(oc)

Francés

Etimologia

Del turc otoman سلطان, (« sobeiran »), de l’arabi سُلْطَان « « poder » »

Prononciacion

/syltɑ̃/, /syltɑ̃/

Nom comun

sultan masculin

Declinason
Singular	Plural
sultan	sultans
[syltɑ̃]

1. sultan ^(oc)

Turc

Etimologia

De l’arabi سُلْطَان « « poder » »

Prononciacion

/sul·ta:n/, /sul·ta:n/

Nom comun

sultan

1. sultan ^(oc)