timbre

Occitan

Etimologia

Del latin tympanum « tambor » del grèc ancian τύμπανον

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈtimbɾe/, /ˈtimbɾe/

provençau /ˈtĩⁿbʀe/, /ˈtĩⁿbʀe/

Sillabas

tim|bre

Nom comun

timbre masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian gascon
Singular	Plural
timbre	timbres
[ˈtimbɾe]	[ˈtimbɾes]

1. Campana immobila que la tusta un martèl mai sovent plaçat fòra.
2. Còrda de budèl al dejós de la caissa d’un tambor e membrana de çò meteis per lo far resonar melhor.
3. (per extension) Sonoritat d’un instrument o de la votz.
4. (Fonetica) Qualitat acostica de las vocalas.
5. Marca laissada sus un papièr que la lei obliga de se'n se servir per unas escrituras: sagèl, tampon
6. (En particular) Trocet de papièr estampat emés per una administracion postala, e que se pega sus un corrièr per fin de l'afranquir: timbre pòsta, sagèl
7. (per extension) Marca particulara de cada burèl de pòsta

Derivats

• timbrar
• timborla

Traduccions

alemand: Timbre (de) (relacion al son), Briefmarke (de) (pòsta) anglés: timbre (en) (relacion al son), stamp (en) (pòsta) basc: catalan: timbre (ca)

espanhòl: timbre (es) francés: timbre (fr) italian: timbro (it) (relacion al son), francobollo (it) (pòsta) portugués: timbre (pt) (relacion al son), selo (pt) (pòsta), carimbo (pt) (tampon)

Forma de vèrb

timbre

1. primièra persona del singular del present del subjonctiu de timbrar
2. tresena persona del singular del present del subjonctiu de timbrar