timide

Occitan

Etimologia

De latin tĭmĭdus « qui crenta, crentiu, timid, temorós, mesfisant, qu'inspira de crenhença »

Prononciacion

lengadocian, gascon /tiˈmiðe/, /tiˈmiðe/

provençau /tiˈmide/, /tiˈmide/

Sillabas

ti|mi|de

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	timide	timides
	[tiˈmiðe]	[tiˈmiðes]
Femenin	timida	timidas
	[tiˈmiðo̞]	[tiˈmiðo̞s]

timide

Actitud d'un dròlle timide

1. Qu'es crentiu, que manca d'ardidesa, de fisança.
2. Se ditz de la òbras artisticas que mancan d’energia, de buf.
3. Qualifica las causas ont se manifèsta un manca d’assegurança o d'ardidesa.
4. Qu'es prudent de tròp.

Variantas dialectalas

• timid

Sinonims

timid per paur de far crentius pauruc pusillanime temeruc temorós

timid per pudor o vergonha discrèt pudibond reservat vergonhós

Antonims

• animós
• ardit
• ausard
• coratjós
• volontós

Derivats

• timidament

Parents

• intimidar
• timiditat

Traduccions

alemand: bang (de), zaghaft (de), schüchternf (de) anglés: shy (en), timid (en), abashed (en) basc: herabe (eu) catalan: tímid (ca)

espanhòl: tímido (es), encogido (es) francés: timide (fr) italian: timido (it) portugués: tímido (pt), acanhado (pt), timorato (pt), medonho (pt)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timide	timides
[tiˈmiðe]	[tiˈmiðes]

timide masculin, (femenin: timida)

1. Lo qu'es timid.

Francés

Etimologia

De latin tĭmĭdus « qui crenta, crentiu, timid, temorós, mesfiós, qu'inspira de crenhença »

Prononciacion

lengadocian, gascon /tiˈmiðe/, /tiˈmiðe/

provençau /tiˈmide/, /tiˈmide/

Sillabas

ti|mi|de

Adjectiu

timide masculin o femenin, (plurals: timides)

1. timide ^(oc)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timide	timides
[tiˈmiðe]	[tiˈmiðes]

timide masculin o femenin

1. La persona qu'es timida.