tracan

Veire tanben : traçan

Occitan

Etimologia

De trac meteissa origina del latin tractum

Prononciacion

/tɾaˈkan/, /tɾaˈkan/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
tracan	tracans
[tɾaˈkan]	[tɾaˈkans]

tracan masculin

1. Rotina, biais ordinari de far quicòm, biais de far anar un afar.

Derivats

• tracanet
• tracanard

Traduccions

alemand: Routine (de) anglés: routine (en) basc: ohitura (eu), ohikeria (eu) catalan: rutina (ca) espanhòl: rutina (es) francés: routine (fr) italian: routine (it) portugués: rotina (pt)

Forma de vèrb

tracan

1. tresena persona del plural del present de l'indicatiu de tracar