vitamina

Occitan

Etimologia

De l’anglés vitamine, mot compausat per Kazimierz Funk amb lo latin vita « vida » e amine.

Prononciacion

lengadocian, gascon /bitaˈmino̞/, /bitaˈmino̞/

provençau /vitaˈminə/, /vitaˈminə/

escotar « vitamina »

Sillabas

vi|ta|mi|na

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
vitamina	vitaminas
[bitaˈmino̞]	[bitaˈmino̞s]

vitamina femenin

1. (Bioquimia) Substància qu'existís dins unes aliments, un coenzime, que l’èsser uman o l’animal es sovent pas capable de sintetizar, o alara en quantitat insufisanta, e qu'es necessari en pichona quantitat per la creissença, la reproduccion e lo manten de l’equilibri vital o quitament de la vida.
2. Causa reviscolenta.

Derivats

• antivitamina
• avitaminòsi
• provitamina
• vitaminar
• vitaminat
• vitaminic
• vitaminizacion
• vitaminizar
• vitaminologia
• vitaminoterapia

Iperonims

• micronutriment

Iponimes

• vitamina A
• vitaminas B
  • vitamina B1
  • vitamina B2
  • vitamina B3
  • vitamina B5
  • vitamina B6
  • vitamina B8
  • vitamina B9
  • vitamina B12
• vitamina C
• vitamina D
• vitamina E
• vitamina K

Traduccions

alemand: Vitamin (de) anglés: vitamin (en) basc: bitamina (eu) catalan: vitamina (ca) espanhòl: vitamina (es) francés: vitamine (fr) italian: vitamina (it) portugués: vitamina (pt)

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de vitaminar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de vitaminar.

Catalan

Etimologia

De l’anglés vitamine, mot compausat per Kazimierz Funk amb lo latin vita « vida » e amine.

Prononciacion

Oriental: central /bitəˈminə/, /bitəˈminə/, balear /vitəˈminə/, /vitəˈminə/

Occidental: nord-occidental /bitaˈmina/, /bitaˈmina/, valencian /vitaˈmina/, /vitaˈmina/, /bitaˈmina/, /bitaˈmina/

Sillabas

vi|ta|mi|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vitamina	vitamines

vitamina femenin

1. vitamina ^(oc)

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de vitaminar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de vitaminar.

Espanhòl

Etimologia

De l’anglés vitamine, mot compausat per Kazimierz Funk amb lo latin vita « vida » e amine.

Prononciacion

/bit̪aˈmina/, /bit̪aˈmina/

Sillabas

vi|ta|mi|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vitamina	vitaminas
[bit̪aˈmina]	[bit̪aˈminas]

vitamina femenin

1. vitamina ^(oc)

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de vitaminar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de vitaminar.

Francés

Prononciacion

/vitamina/, /vitamina/

Sillabas

vi|ta|mi|na

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del passat simple de vitaminer.

Italian

Etimologia

De l’anglés vitamine, mot compausat per Kazimierz Funk amb lo latin vita « vida » e amine.

Prononciacion

/vitaˈmina/, /vitaˈmina/

Sillabas

vi|ta|mi|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vitamina	vitamine
[vitaˈmina]	[vitaˈmine]

vitamina femenin

1. vitamina ^(oc)

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de vitaminare.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de vitaminare.

Portugués

Etimologia

De l’anglés vitamine, mot compausat per Kazimierz Funk amb lo latin vita « vida » e amine.

Prononciacion

Portugal /vitɐˈminɐ/, /vitɐˈminɐ/

Brasil /vitãˈmĩnɐ/, /vitãˈmĩnɐ/, /vitaˈminə/, /vitaˈminə/

Sillabas

vi|ta|mi|na

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
vitamina	vitaminas

vitamina femenin

1. vitamina ^(oc)

Forma de vèrb

vitamina

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de vitaminar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de vitaminar.