volaire
Occitan
Etimologia
- De volar amb lo sufix «-aire»
Prononciacion
- lengadocian /βuˈlajɾe/
- provençau /vuˈlajʀe/
Sillabas
vo|lai|re
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | volaire | volaires |
| [βuˈlajɾe] | [βuˈlajɾes] | |
| Femenin | volaira | volairas |
| [βuˈlajɾo̞] | [βuˈlajɾo̞s] | |
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : provençau | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | volaire | volaires |
| [vuˈlajʀe] | [vuˈlajʀe] | |
| Femenin | volarèla | volarèlas |
| [vuˈlaʀɛlə] | [vuˈlaʀɛlə] | |
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : provençau | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | volaire | volaire |
| [vuˈlajʀe] | [vuˈlajʀe] | |
| Femenin | volaritz | volairises |
| [vuˈlajʀit͡s] | [vuˈlajʀizə] | |
volaire
- Qu'a la facultat de volar, de s´envolar.
- La ratapenada es un mamifèr volaire.
- Qu’es pas fixe, qu’òm plaça e qu’òm mòu a volontat.
- Un fuèlh volaire.
- Qu´es fixe, mas qu'es pas pausat dirèctament sul sol.
- Escalièr volaire.
- (Sens figurat, per analogia) Qu'es destinat a diferents endreits segon los besonhs.
- Un personal volaire.