fuòc

Occitan

Fuòc

Etimologia

Del latin fŏcus.

Prononciacion

['fjɔk], pl. ['fjɔts]

Nom comun

fuòc masculin

1. Emission de calor e de lum produsida per la combustion d'un còs.

Nòta

• Aquesta forma es presenta en lengadocian oriental.

Variantas dialectalas

• fòc
• fuèc lengadocian occidental
• huec gascon

Derivats

Veire fòc#Derivats

Reviradas

alemand: Feuer (de) neutre anglés: fire (en) basc: su (eu) breton: tan (br) bulgar: огън (bg) catalan: foc (ca) corean: 불 (ko) chèc: oheň (cs) espanhòl: fuego (es) esperanto: fajro (eo) estonian: tuli (et) finlandés: tuli (fi) francés: feu (fr) grèc: φωτιά (el) femenin

ido: fairo (io) indonesian: api (id) islandés: eldur (is) italian: fuoco (it) japonés: 火 (ja) leton: uguns (lv) lituanian: ugnis (lt) ongrés: tűz (hu) neerlandés: vuur (nl) neutre polonés: ogień (pl) portugués: fogo (pt) rus: огонь (ru) suedés: eld (sv), brand (sv) turc: ateş (tr) ucraïnian: вогонь (uk)