uèlh

Uèlh d'un gat

Occitan

Etimologia

Del latin ŏcŭlus.

Prononciacion

['ɥɛl]

Nom comun

uèlh masculin

1. Anat. Organs fotoreceptors situats subre la cara e que permeton la vista.

   L'uèlh, coquin, temptaire, amorós,

   Viu, coma un miralh illumina; (Pau Froment, Flor d'Estiu dins A travèrs règas).

2. fig. Centre.

   L'uèlh del pont.

Derivats

asuèlh asulhar desuelhar naduèlh ulhada ulhal

ulhard ulhat, -ada ulhet ulheton ulhièra ulhòt

Variantas dialectalas

• uòlh

Reviradas

afrikaans: oog (af) albanés: galés: alemand: Auge (de) neutre anglés: eye (en) basc: begi (eu) bulgar: oко (bg) catalan: ull (ca) chèc: oko (cs) danés: øje (da) eslovac: oko (sk) eslovèn: oko (sl) espanhòl: ojo (es) esperanto: okulo (eo) estonian: silm (et) finlandés: silmä (fi) francés: œil (fr) (pl. yeux)

irlandés: súil (ga) femenin grèc: μάτι (el) neutre ido: okulo (io) indonesian: islandés: auga (is) italian: occhio (it) lituanian: akis (lt) neerlandés: oog (nl) norvegian: øye (no) ongrés: szem (hu) polonés: oko (pl) portugués: olho (pt) romanés: ochi (ro) rus: глаз (ru) suedés: öga (sv) turc: göz (tr) ucraïnian: око (uk)