perdon
 Veire tanben : pèrdon |
Occitan
Etimologia
Del latin tardiu perdonare.
Prononciacion
- lengadocian, gascon /peɾˈðu/
- provençau /peʀˈdu/
- França (Bearn) : escotar « perdon »
Sillabas
per | don (2)
Nom comun
perdon masculin
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| perdon | perdons |
| [peɾˈðu] | [peɾˈðus] |
- Accion de desencusar una fauta comesa o una ofensa.
- De genolhons tombaràs davant lo meu lièch. Perdon demandaràs per ieu de mos pecats. «Lo libre de Catòia» (Joan Bodon)
- Accion de demandar lo perdon: perdonament.
- Quicòm aviá mudat, dins ieu, que comprendriái, probable, mai tard, quicòm qu'interpretèri sul moment coma una mena de perdon, o la debuta de la compreneson, e que deviá èsser plan mai complicat.«Vida e engranatges» (Florian Vernet)
- Accion de remetre una pena: remission.
- Cal acceptar aquesta òrra pensada que d'unes d'entre nautres servisson aquel règne, sens los far tornar dins la comunautat per perdon o justícia. «Las Trèvas d'Orador», Ives Roqueta
- Pelegrinatge religiós e fèsta populara bretona.
Sinonims
dreche del sobeiran
religion